Umudum vardı…
Hep bi umudum olsun istemişimdir.Kıyıda köşede biriktirdiğim ne kadar umut varsa hepsini mutluluğum için harcadım.Çünkü umudu olmayan bi insan rotasız gemiye benzer.Nereye gideceği belli olmayan gemi.Ve ilk gördüğü buz dağına çarpar.İyisiyle kötüsüyle bütün insanlarıyla gömülür sulara.Tıpkı umudu olmayan bi insanın yüreği gibi.Umutsuz bi yürek yitirilmiş,kaybedilmiş sevgilere gömülür.Ve geriye enkaz bi yürek kalır..
Çoğu zaman hem umutsuz hem yalnız kaldım.Yalnız yaşamayı öğrendim.Karanlıkları,bomboş odaları arkadaş edindim kendime.Gülmekle ağlamak arası bişeydi yaşadığım.Ben kalabalıklarda bile yalnızdım.Alışkınım yalnız bomboş bi yüreğe.Ama umudumu kaybedince anladım herşeyimikaybettiğimi.Meğer en der,m yalnızlıklar umutsuzlukmuş.Meğer umutsuzluk yalnızlık maskesine bürünmüş..
Herşeyin başlangıcı umuttur.İnsan umutla doğar,bi hedefi vardır.Umutla azimle yürür o hedefe.Ama gün gelir bi çukura girer ayağı.Sonra öbür ayağıda.Sonra bi bakar yalnızlık,karanlık.Çık çıkabilirsen.Yepyeni taptaze bi umut canlandırır paslanmış yüreği.Rotanızı umuda doğru çevirin.En yeni umut güneşin doğduğu yerdedir.Yepyeni bi gündedir.Yüreğiniz umudunuz olsun…
yasinn_kurt@hotmail.com
