ÖZLEMEK
Küçük bir çocuğun elinden tutmayı özleriz kimi zaman. Kimi zaman da çocuk olup anne babamızla parka gitmeyi.. Gençliğimiz; heyacanını, sevinçlerini, üzüntülerini.. Bazen anne- babamız gelir aklımıza onların gençliklerini özlemişizdir. Bize sevgiyle bakıp büyüttükleri, birlikte paylaştığımız sofraları sohbetleri. Bazense fırından yeni çıkmış sıcacık ekmeği ve onun kokusunu özlemişizdir.
Yalnız kalmaktır özlediğimiz bazı zaman. Düşüncelerimizle baş başa dertleşebildiğimiz dakikaları. Sıkça yağan yağmurların ardından yüreğimizi sımsıcacık yapan güneşi istediğimizi farkederiz. Sevgidir hasret duyduğumuz; birisinin senin üzerine titremesidir,yürekten sarılmasıdır, sevgiyle bakışıdır.
Çocuklaşıp oyun oynamayı özleriz sokakta. Çocuklarla, çocukluğumuzla oynamayı. İş yoğunluğundan arkadaşlarımızla bir türlü görüşemediğimiz zamanlar olur . Saatlerce dertleşip, gülüp, eğlenmeyi birlikte vakit geçirmeyi özlemişizdir. Özlediğimzi gözyaşlarımızdır kimi zaman; ne zamandır ağlamak isteyipte ağlayamadığımızı, rahatlayamadığımızı farkederiz.
İnsanların yüzünde tebessümü, gülen gözleri özleriz. Somurtanlardan bıkmışızdır artık. Özlemle kavuşanların yüzlerini ararız yüzlerde. Sarılışlarındaki özlemi görürüz. Belki iki gün önce belki de yıllar olmuştur görüşmeyeli. Hasret kaplamıştır yürekleri.
Sevdiklerimizin seslerini özleriz kimi zaman. Seslerindeki neşeyi, mutluluğu. Sıcacık elleriyle bizi tutan ninemizi özlemişizdir. Memleketimizi hasret kalmışızdır;doğan güneşini, batan güneşle ortaya çıkan ışıklarını. Kimi zaman kalabalığını, yüksek binalarını, karmaşasını..
Özlem sadece bir insana duyulan hissedilen bir şey değildir. Herşeye,doğaya evrene, hislerimize ve en çokta insanalrın bizim üzerimize bıraktığı izlerdir özlem.
