Süslü kaldırımların azap gülleri

Bilseniz ne hoş kokar yağmur yağarken

Güneşin kollarıyla dans ederler

Yanarlar,ama ıslanmazlar

Yüreklerinde hep bir burukluk vardır

İnsanlar gelip geçerken yanlarından

İçlerine bir sızı çöker , derinden

Hiç ses etmez, ağlamazlar

Plaklardan yükselen melodiye uyarak

Tekerlerin cant gıcırtılarını seyrederler

Arabaların biri gidip ötekisi geri gelirken

İçindeki fahişelere aldırmaksızın

Hep saygı duyarlar özlem dolu bakışlarıyla

Bir ara eğilip bir tanesini koparmak isteseniz

Feryat kopar ansızın, derinden

Birlik olurlar , bırakmak istemezler kendilerini sonsuzluğa

Sonra , kim seyre dalacaktı karşı kaldırımdan onları?

Onlar olmasa, kim katlanacaktı arabaların egzoz orkestrasına?

Kaldırımı süslemeseler baştan sona

Kim dert geçirecekti bakarak ardı sıra?

Hem, insanlar vardı onları resmeden

İnsanlar vardı şarkılarına bir tutam olsun serpen

Şairler vardı onları şiirselleştiren

Mısra aralarına sıkıştırıp okudukça dert gideren

Yazarlar vardı romanlarına konu edinen

Azap çekerek yaşadıkları şu dünyada

Bir kaldırım kenarı çok görülmemeli onlara

Bakın ne kadar mesut ve bahtiyarlar

Acı içinde kıvranırlarken dahi mutlu görünmek istiyorlar

Birbirlerine sıkıca kenetlenmiş,bırakmıyorlar

Onlar,azap gülleri.

Engin Sevinç

Bir Damla Aşk