Acıyla pişiyoruz..
Gelgitler yaşar bazen insan.Papatya falları gibi bi sever bi sevmez.İnsanı olgunlaştıran en güzel şey acıdır.
Kötü bişeydir ama gereklidir de.Çünkü insan acıyınca daha çabuk büyüyo.Daha farklı bakıyo hayata.Hatta yön bile gösteriyo insanlara pusula misali.İşte o zaman anlıyo biyerlere gelmek için acı çekmesi gerektiğini.Gerçektende öyle.Ne kadar çok acı çekersen dökersen gözyaşlarını kanatırsan yüreğini o kadar çok değer veriyosun sahip olduğun herşeye.Elindekini kaybetmemek için herşeyi yapıyosun.Çünkü yüreğin acı pompalamış.Usul usul soluyosun acıyı.Sahip olduğun herşey için bi bedel ödersin ya işte o zaman anlarsın en büyük bedelin çektiğin acılar olduğunu…
Evet.Çok acı çektim Hele acı çektiğimi bile bile acıların üzerine gitmek aptallıktı.Bunların ödülü olarak öyle biri çıktıki karşıma yüreğimin bütün acılarını mezara gömdü.Şimdi sevgi,mutluluk pompalıyo yüreğim.Acıdan eser yok.Kimi zaman uğrasada habersizce yüreğime çalsada yüreğimin kapılarını onu içeri alan yok ki.Yüreğime sevgiden koskoca bir duvar örülmüş.Kurşun bile işlemez acı nafile…
Siz siz olun acıyla yoğrulun.Başlangıç noktanız en kötü acılarınız olsun.Ve gerçek sevgiyi bulduğunuzda geçmişinizle beraber atın acıyı bi köşeye.Hatta gömün ki günün birinde tekrar kullanmaya cesaretiniz olmasın…
yasinn_kurt@hotmail.com
