Gülümsemek…
->
Çoğu zaman çıkmazlarda bulurum kendimi.Çok bilinmeyenli denklem gibi çözülmeyi beklerim.Duvarlara dayarım sırtımı.Ama onlar bile üzerime gelir.Daraltır yüreğimi.Söylenmemiş sözlerime baraj kurar adeta.Aş aşabilirsen..Son zamanlarda hayatın anlamını daha bir kurcalar oldum.Hayat bazen kukla gibi yönetiyo bizi.Hayatın her isteklerine boyun eğiyoruz.Bazen öyle çoşkulu oluyo ki yüreğim baraj maraj hikaye.Durduramıyorum.Roller değişiyo sözde.ama kelebek ömrü misali sürüyo bu değiş tokuş.Yine karanlığa bürünüyorum.Yine o kara maskemi alıp atıyorum kendimi karanlığın kucağına..
Gelgitlerle süslediğim hayatıma bir türlü güneşi getiremiyorum. Aydınlatamıyorum yüreğimi.Böyle gelmiş böyle gider edasıyla terkediyorum yüreğimi yalnızlığa.Artık gülümsemeyi öğrendim.Sİyah gülümseme..Yüreğimin siyahlığını karşımdakine beayz göstermek için gülümsüyorum.Ve sonunda anlıyorum en büyük güneşim gülümsemekmiş.Meger aydınlık bir güneş kadar yakınmış.Çıkardım sonunda siyah maskemi.Artık yüreğimin kızıllığına büründüm ve sevginle atıyorum.Yüreğimi sana armağan ediyorum.Ona iyi bak.Tıpkı aynaya bakışın gibi..Kendini görüşün gibi…
yasinn_kurt@hotmail.com
Cevap Gönder
Yorum yapmak için kullanıcı girişi yapmalısınız.